Knalfinale blijft uit op Moulin Blues

IMG_6391 (1)
foto Angelo Lena

Het affiche van Moulin Blues beloofde een knalfinale met Doyle Bramhall II en The Blues Harp Explosion. Dat viel tegen. Bramhall II, een begenadigd gitarist, verzandde in gepriegel op zijn gitaren aangestuurd door een batterij aan effectpedalen. Er waren teveel dode momenten tijdens zijn optreden. Pas op het eind vlamde hij, en mocht hij zowaar een toegift spelen.

Voor gelegenheidsformatie The Blues Harp Explosion hadden James Harman, Magic Dick (J. Geils Band) en Giles Robson zich bij elkaar gegooid. De ultieme finale van de 33e editie van het bluesfestival in Ospel-Dijk bleek meer los zand dan een geoliede machine. Robson trapte af met band en introduceerde na zo’n vijf nummers Magic Dick, waarna Harman zijn opwachting mocht maken. Zeker van Magic Dick had het publiek meer mogen verwachten. Hij wisselde enkele klassiekers af met een tenenkrommend niemendalletje. Het kwam toch nog goed. Het publiek schreeuwde om Whammer Jammer, en kreeg Whammer Jammer.

Het hoogtepunt in de grote tent speelde zich ’s middags af met Bluescaravan. De opzet was dezelfde als bij The Blues Harp Explosion. Zet een paar muzikanten van de buitencategorie bij elkaar, laat ze om de beurt hun ding doen en een feestje is verzekerd. En dat werd het met Big Daddy Wilson, Si Crouston en Vanessa Collier uit de Duitse Ruf Records-stal. Laatstgenoemde vlamde met vette saxsolo’s. Crouston croonde als Sam Cooke en Wilson Pickett in één persoon en Wilson zorgde met zijn ervaring en klasse voor het bruggetje tussen de twee jongelingen. Het optreden eindigde in een feestelijke potpourri  met oude soulkrakers als Sitting on the doc of the bay, Stand by me en Twistin’ the night away. Het publiek kon er geen genoeg van krijgen.

Net zoveel bijval was er voor Davy Knowles, een fenomenaal gitarist en zanger. Denk aan Paul Rodgers (stem) en Rory Gallagher (verschijning) en deze Britse artiest staat op je netvlies. Fenomenale techniek, altijd hongerig. Het enige dat hij nog mist, zijn enkele ‘klassiekers’ in zijn songbook.

Een verrassing was er ook in de kleine tent. De Canadese songsmid Fred Eaglesmith (foto beneden) speelde zijn Americana-liedjes in een ruwere variant, samen met zijn echtgenote Tif Ginn (kort bont rokje, hoge hakken) drummend en dansend achter een kleine drumkit en Luke Stackhouse (met originele cowboy-broek) op de plukbas. Eaglesmith, die dramaliedjes koppelt aan humoristische verhaaltjes en one-liners tussendoor (“Het is moeilijk om een goed liedje over een Opel te schrijven”)  zag dat de kerels in het publiek vooral oog hadden. voor de vrouwelijke drummer en wist daar wel raad mee. “Dit is mijn vrouw”, sprak hij de kleine tent toe. “Haal jullie maar niks in het hoofd.”  Eaglesmith putte vooral uit zijn oudere liedjes, en had daar een verklaring voor. “Ik heb een nieuwe cd uit. Daar speel ik niet veel van, omdat mensen de oude liedjes willen horen. Dus speel ik hier over vijf jaar de liedjes van mijn nieuwe cd.”

Jammer van de haperende finale, maar toch kan de organisatie terugkijken op een geslaagde opening van het openlucht festivalseizoen. Ook financieel. De 33e editie trok circa zesduizend bezoekers. Extra omzet genereerden de tapkranen – mede dankzij het fraaie weer op zaterdag.

Tot slot: de organisatie verdient een pluim voor de inrichting van het terrein. Er stonden buiten voor het eerst zitbanken (zie foto). En wie toch wilde genieten van de muziek, die kon kijken op een groot beeldscherm.

IMG_6399
foto Angelo Lena

 

 

Advertenties

Moulin Blues feestend van start

IMG_20170505_235639
foto Angelo Lena

Opvallend was de uitgelaten sfeer tijdens de start van Moulin Blues, gisteren in Ospel-Dijk. Normaliter duurt het wel even voordat de meute zich laat gaan, maar dat was dit keer anders, wellicht aangestoken door Nationale Bevrijdingsdag.

De uitbundigheid ging wel ten koste van het optreden van Jake La Botz, die in zijn eentje het bluesfestival in de kleine tent mocht openen. Het toegestroomde publiek had weinig oog voor de verfijnde blues van de zanger/filmacteur uit Nashville.

Tegen het eind van het uur durend optreden stond er nog een handjevol fijnproevers te luisteren voor het podium. Zij hadden het geluk dat ze eindelijk konden luisteren naar het fraaie staccato gitaarspel van La Botz. Dat was ze de eerste drie kwartier door de luidruchtige meute bijna onmogelijk gemaakt. La Botz kon niets anders doen dan de versterker een tandje hoger zetten in een poging het publiek te overstemmen.

Waar het aan lag? Het publiek wilde meer show en sensatie. Dat bleek wel toen in dezelfde kleine ten Big Creek Slim (zie foto beneden) zijn opwachting maakte. Het verschil met het optreden van La Botz was dat deze Deen met een imponerende zwarte stem zich liet vergezellen door Peter Nande op mondharmonica en een zelf gefabriceerd kek basinstrument. Dat gaf extra schwung aan de liedjes.

IMG_20170505_201821
foto Angelo Lena

In de grote tent had het publiek inmiddels kunnen kennismaken van de eerste gitaarbeul: Nick Schnebelen. Een tikkeltje eentonig in zijn gitaarspel, maar wel veel power. Even later pakte Thorbjørn Risager & the Black Tornado als eerste act de grote ten in. Deze ‘Deense bluesviking’, zo stond hij aangekondigd op het affiche, speelde een energieke mix van blues en soul. Zijn band, inclusief blazers, stond als een huis.

Risager was voor de tweede keer te gast in Ospel. Hetzelfde gold voor Mr. Sipp (zie foto boven), die promoveerde tot slotact en dat met verve deed. Twee jaar geleden bewees de ‘Mississippi Blues Child’ al een entertainer te zijn, vrijdagavond voegde hij daar nog meer branie aan toe. Het enige dat aan zijn optreden ontbrak was een toegift.

Een zwakke schakel zat er gisteren niet tussen, of het moet Brandon Santini zij. De zanger/mondharmonicaspeler vormde op papier een tandem met gitarist Jeff Jenssen, maar liet zich volledig wegspelen door laatstgenoemde.

Vandaag vindt de tweede dag plaats van Moulin Blues. Vanaf 12.00 uur zijn er optredens van onder andere Doyle Bramhall II, Kirk Fletcher, Lurie Bell, Fred Eaglesmith en Blues Harp Explosion, featuring Magic Dick, James Harman en Giles Robson.