Knalfinale blijft uit op Moulin Blues

IMG_6391 (1)
foto Angelo Lena

Het affiche van Moulin Blues beloofde een knalfinale met Doyle Bramhall II en The Blues Harp Explosion. Dat viel tegen. Bramhall II, een begenadigd gitarist, verzandde in gepriegel op zijn gitaren aangestuurd door een batterij aan effectpedalen. Er waren teveel dode momenten tijdens zijn optreden. Pas op het eind vlamde hij, en mocht hij zowaar een toegift spelen.

Voor gelegenheidsformatie The Blues Harp Explosion hadden James Harman, Magic Dick (J. Geils Band) en Giles Robson zich bij elkaar gegooid. De ultieme finale van de 33e editie van het bluesfestival in Ospel-Dijk bleek meer los zand dan een geoliede machine. Robson trapte af met band en introduceerde na zo’n vijf nummers Magic Dick, waarna Harman zijn opwachting mocht maken. Zeker van Magic Dick had het publiek meer mogen verwachten. Hij wisselde enkele klassiekers af met een tenenkrommend niemendalletje. Het kwam toch nog goed. Het publiek schreeuwde om Whammer Jammer, en kreeg Whammer Jammer.

Het hoogtepunt in de grote tent speelde zich ’s middags af met Bluescaravan. De opzet was dezelfde als bij The Blues Harp Explosion. Zet een paar muzikanten van de buitencategorie bij elkaar, laat ze om de beurt hun ding doen en een feestje is verzekerd. En dat werd het met Big Daddy Wilson, Si Crouston en Vanessa Collier uit de Duitse Ruf Records-stal. Laatstgenoemde vlamde met vette saxsolo’s. Crouston croonde als Sam Cooke en Wilson Pickett in één persoon en Wilson zorgde met zijn ervaring en klasse voor het bruggetje tussen de twee jongelingen. Het optreden eindigde in een feestelijke potpourri  met oude soulkrakers als Sitting on the doc of the bay, Stand by me en Twistin’ the night away. Het publiek kon er geen genoeg van krijgen.

Net zoveel bijval was er voor Davy Knowles, een fenomenaal gitarist en zanger. Denk aan Paul Rodgers (stem) en Rory Gallagher (verschijning) en deze Britse artiest staat op je netvlies. Fenomenale techniek, altijd hongerig. Het enige dat hij nog mist, zijn enkele ‘klassiekers’ in zijn songbook.

Een verrassing was er ook in de kleine tent. De Canadese songsmid Fred Eaglesmith (foto beneden) speelde zijn Americana-liedjes in een ruwere variant, samen met zijn echtgenote Tif Ginn (kort bont rokje, hoge hakken) drummend en dansend achter een kleine drumkit en Luke Stackhouse (met originele cowboy-broek) op de plukbas. Eaglesmith, die dramaliedjes koppelt aan humoristische verhaaltjes en one-liners tussendoor (“Het is moeilijk om een goed liedje over een Opel te schrijven”)  zag dat de kerels in het publiek vooral oog hadden. voor de vrouwelijke drummer en wist daar wel raad mee. “Dit is mijn vrouw”, sprak hij de kleine tent toe. “Haal jullie maar niks in het hoofd.”  Eaglesmith putte vooral uit zijn oudere liedjes, en had daar een verklaring voor. “Ik heb een nieuwe cd uit. Daar speel ik niet veel van, omdat mensen de oude liedjes willen horen. Dus speel ik hier over vijf jaar de liedjes van mijn nieuwe cd.”

Jammer van de haperende finale, maar toch kan de organisatie terugkijken op een geslaagde opening van het openlucht festivalseizoen. Ook financieel. De 33e editie trok circa zesduizend bezoekers. Extra omzet genereerden de tapkranen – mede dankzij het fraaie weer op zaterdag.

Tot slot: de organisatie verdient een pluim voor de inrichting van het terrein. Er stonden buiten voor het eerst zitbanken (zie foto). En wie toch wilde genieten van de muziek, die kon kijken op een groot beeldscherm.

IMG_6399
foto Angelo Lena

 

 

Advertenties

Moulin Blues feestend van start

IMG_20170505_235639
foto Angelo Lena

Opvallend was de uitgelaten sfeer tijdens de start van Moulin Blues, gisteren in Ospel-Dijk. Normaliter duurt het wel even voordat de meute zich laat gaan, maar dat was dit keer anders, wellicht aangestoken door Nationale Bevrijdingsdag.

De uitbundigheid ging wel ten koste van het optreden van Jake La Botz, die in zijn eentje het bluesfestival in de kleine tent mocht openen. Het toegestroomde publiek had weinig oog voor de verfijnde blues van de zanger/filmacteur uit Nashville.

Tegen het eind van het uur durend optreden stond er nog een handjevol fijnproevers te luisteren voor het podium. Zij hadden het geluk dat ze eindelijk konden luisteren naar het fraaie staccato gitaarspel van La Botz. Dat was ze de eerste drie kwartier door de luidruchtige meute bijna onmogelijk gemaakt. La Botz kon niets anders doen dan de versterker een tandje hoger zetten in een poging het publiek te overstemmen.

Waar het aan lag? Het publiek wilde meer show en sensatie. Dat bleek wel toen in dezelfde kleine ten Big Creek Slim (zie foto beneden) zijn opwachting maakte. Het verschil met het optreden van La Botz was dat deze Deen met een imponerende zwarte stem zich liet vergezellen door Peter Nande op mondharmonica en een zelf gefabriceerd kek basinstrument. Dat gaf extra schwung aan de liedjes.

IMG_20170505_201821
foto Angelo Lena

In de grote tent had het publiek inmiddels kunnen kennismaken van de eerste gitaarbeul: Nick Schnebelen. Een tikkeltje eentonig in zijn gitaarspel, maar wel veel power. Even later pakte Thorbjørn Risager & the Black Tornado als eerste act de grote ten in. Deze ‘Deense bluesviking’, zo stond hij aangekondigd op het affiche, speelde een energieke mix van blues en soul. Zijn band, inclusief blazers, stond als een huis.

Risager was voor de tweede keer te gast in Ospel. Hetzelfde gold voor Mr. Sipp (zie foto boven), die promoveerde tot slotact en dat met verve deed. Twee jaar geleden bewees de ‘Mississippi Blues Child’ al een entertainer te zijn, vrijdagavond voegde hij daar nog meer branie aan toe. Het enige dat aan zijn optreden ontbrak was een toegift.

Een zwakke schakel zat er gisteren niet tussen, of het moet Brandon Santini zij. De zanger/mondharmonicaspeler vormde op papier een tandem met gitarist Jeff Jenssen, maar liet zich volledig wegspelen door laatstgenoemde.

Vandaag vindt de tweede dag plaats van Moulin Blues. Vanaf 12.00 uur zijn er optredens van onder andere Doyle Bramhall II, Kirk Fletcher, Lurie Bell, Fred Eaglesmith en Blues Harp Explosion, featuring Magic Dick, James Harman en Giles Robson.

 

Lester Butler ontwaakt in Tegelen

The Red Devils, de bluesband van wijlen Lester Butler herrijst zaterdag 3 september in De Doolhof in Tegelen. Daar vindt dan de 32e editie van Bluesrock plaats.
Schermafbeelding 2016-08-19 om 16.53.42.pngLester Butler, na zijn optreden met The Red Devils op Pinkop 1993. Hij overleed in mei 1998, enkele dagen na zijn optreden tijdens Moulin Blues in Ospel.

DVL, een samenwerking tussen de uit Austin afkomstige Guy Forsyth en diverse bandleden van de Engelse band The Hoax, sluiten Bluesrock af met een eerbetoon  aan de veel te vroeg gestorven Lester Butler.  Het idee voor de tribute ontstond twee jaar geleden in Tegelen. Na een kort gesprek in de kleedkamer tussen beide partijen tijdens Bluesrock vergezelde Guy Forsyth The Hoax op het podium voor een losbandige versie van ‘Going To The Church’ van The Red Devils. De bandleden waren het met elkaar eens: ‘Dit gaan we overdoen’. Na een paar emails over en weer was DVL geboren. DVL is een unieke kans om de muziek van The Red Devils te zien met een vleug authenticiteit, flair en compromisloze energie, aldus Buro Pinkpop.

Tweede publiekstrekker is Barrelhouse, een Nederlandse bluesband die al meer dan veertig jaar bestaat. Een optreden in Beringe eind vorig jaar toonde aan dat de band rond zangeres Tineke Schoemaker en de broers Johnny en Guus Laporte broers op gitaar nog steeds tot de absolute top behoort. Op 2 september, de dag voor Bluesrock, verschijnt hun nieuwe CD ‘Almost There’.

De Limburgse band Howlin’ Stone opent de 32e editie van het festival. De vier muzikanten, met  zanger/gitarist Tom Janssen als spil, spelen de blues met ongekende emotie en energie. Een van de grootste inspiraties is de jong overleden gitarist Sean Costello. De afgelopen twee jaar speelde Howlin’ Stone op diverse bekende Nederlandse bluesfestivals. In 2014 was de rootsband finalist bij de Dutch Blues Challenge. Hier wisten de jonge muzikanten drie mooie prijzen in de wacht te slepen, waaronder een optreden op het Culemborg Blues festival. De derde ep van Howlin’ Stone, getiteld ‘Oh Death’, komt binnenkort uit.

logo

 

Na Howlin’ Stone is het de beurt aan The Greasy Slicks. Deze Britse rockband is opgericht in 2012 en bestaat uit Jack Kendrew (gitaar, zang) Rian O’Grady (drums) en Nathan Rasdall (bas). ‘De muzikale energie in combinatie met hun nauwgezette aandacht voor dynamiek betovert consequent het publiek tijdens hun gepassioneerde live shows, die ook uitgevoerd zijn met precisie en een duidelijke groove’, belooft de organisatie. Na de release van twee ep’s is het wachtren op de debuut-cd.

De Amerikaan Bob Wayne is onze geheimtip. Hij begon als gitaartechnicus bij Hank Williams III – de kleinzoon van countryzanger Hank Williams – die in 2009 op het podium van Bluesrock stond. Inmiddels is deze in Nashville woonachtige countryrocker samen met zijn begeleidingsband The Outlaw Carnies al jaren zelf constant op tournee. Zelf noemen ze hun muziek ‘hellbilly’, gebaseerd op alle muzieksoorten die op -billy eindigen; hilbilly, psychobilly, rockabilly en punkabilly. Na zes reguliere albums, brachten ze in 2015 het album ‘Hits The Hits’ uit. Het album bevat covers van artiesten zoals Red Hot Chili Peppers, Rihanna, The Rolling Stones en zelfs Bob Marley (I shot the sheriff, ook bekend van Eric Clapton). Uiteraard allemaal gespeeld in hun eigen billy-stijl.

Birth of Joy uit Amsterdam is beroemder in het buitenland dan in eigen land. Na zo’n beetje oneindig te hebben getourd door heel Europa en een beetje in Amerika en Afrika – 450 shows in drie jaar – heeft de veelzijdige band zich bewezen als een echte liveband. Hun rockmuziek doet denken aan Emerson, Lake en Palmer, maar dan wel gestoken in een eigentijds jasje.  Ofwel psychotische jams gecombineerd met stoner en grunge, inclusief een punk-attitude.

Nederland is geen onbekend terrein voor Jo Harman. De Britse zangeres verzorgde eerder voorprogramma’s van The Cranberries, Don McClean, Mick Hucknall en Johnny Winter en stond ze in zalen als de Heineken Music Hall, Carré en Paradiso. Door de Britse pers wordt ze lovend omschreven als ‘het beste bluestalent uit het Verenigd Koninkrijk’. Haar stem doet denken aan Joss Stone, maar dan rauwer. Haar debuutalbum ‘Dirt On My Tongue’ blijkt niet alleen bij bluesfans  in de smaak te vallen, maar ook bij liefhebbers van jazz, soul, gospel en country.

Fantastic Negrito is het project van de uit Oakland afkomstige frontman en songwriter met de moeilijk uit te spreken naam, Xavier Dphrepaulezz. Triomf en tragedie gaan hand in had bij hem. Van een miljoenendeal in de jaren negentig tot een bijna fataal auto-ongeluk. Zijn debuutalbum ‘The Last Days of Oakland’ gaat over zijn, zoals hij het zelf noemt, derde wedergeboorte en kwam begin juni uit. Ongetwijfeld zal deze veelzijdige plaat centraal staan tijdens zijn optreden in Tegelen.

De liefhebbers van stevige bluesrock komen aan hun trekken tijdens het optreden van de Danny Bryant. De 35-jarige Brit speelde meer dan 2000 club- en festivalshows. Begin 2016 bracht hij zijn derde studio-album ‘Blood Money’ uit. Gitaarbeul Bryant ziet de plaat het als een hommage aan alle verschillende invloeden waar hij al zoveel jaar van houdt. Gitaargod Joe Bonamassa noemde Bryant ‘een fantastische gitarist, die in staat is om een Fender Stratocaster écht te laten zingen’.

Ook voorverkoop in:

  • Geleen: Buro Pinkpop
  • Heerlen: Satisfaction & VVV
  • Middelburg / Oost Souburg: Pedaal Produkties
  • Sittard: Music Machine & VVV
  • Tegelen: Café de Witte en The Read Shop
  • Venlo: Sounds

 

Shawn Colvin en Steve Earle – Colvin & Earle ***

earleZij overwon drank, hij harddrugs. Beiden hebben een scheiding achter de rug, Steve Earle zelfs zeven. Na zijn breuk met Allison Moorer zocht de zanger, schrijver en acteur twee jaar geleden de samenwerking op met gewezen Grammy-winnares Shawn Colvin. Drie schrijfsessies leverden zes liedjes op over vooral de donkere kanten van de liefde. Ze werden aangevuld met een nummer van Emmylou Harris en drie covers uit de jaren zestig – waaronder een weinig opzienbarende versie van Ruby Tuesday. Buddy Miller zorgde voor een hem wel toevertrouwde ongepolijste productie. Prijsnummers: You’re right I’m wrong en Come what may die niet hadden misstaan op Earles klassieker I feel alright. Tussen het overtuigende begin en dito finale zitten helaas enkele zwakke schakels. Een vierde schrijfsessie had dat euvel wellicht kunnen verhelpen.

Sturgill Simpson – A sailor’s guide to earth ****

9dd278d7Sturgill Simpson katapulteerde met zijn vorige twee platen country de toekomst in. Op het schitterende A sailor’s guide to earth gaat hij een stap verder. De luisteraar mag ontdekken dat zijn grote voorbeeld Waylon Jennings heel goed samen kan gaan met southernrock gitaarsolo’s, swingende, funky blazers en zwierige, soms dik aangezette toetsen, die het evenwicht zoeken met de steelgitaar. Country vormt nog altijd de basis – hoor zijn snik – maar in zijn drang naar verbreding treden soul en rock-’n-roll nadrukkelijk op de voorgrond. In Bloom van grungeband Nirvana wordt vertolkt als een ballad, die op het eind explodeert met Simpson als een croonende Elvis. Vernieuwend en toch heel herkenbaar, met teksten doordrenkt van pijn, weemoed, boosheid en hoop.

Daniel Romano – Mosey *****

danielmosey-300x300Op zijn vorige countryplaat nam Daniel Romano (1985) afscheid van zijn pornosnor. Op Mosey zegt de Canadese zanger en liedjesschrijver pure country vaarwel om over te schakelen op een heerlijk-frisse mix van pop, rock, blues en zelfs dance. Om de variatie te duiden. Op het flitsende openingsnummer Valerie Leon domineren Mariachi-trompetten. Net zo krachtig is het rockende slotnummer, Dead Medium. Vergelijkingen maken heeft nauwelijks zin. Daniel Romano is Daniel Romano, al pikte deze luisteraar onderweg Fats Domino en Prince als invloeden op. Zijn veelzijdigheid komt niet uit de lucht vallen. Hardcore en punkrock leidden Romano naar de countrymuziek. Op Mosey brengt hij al zijn muzikale smaken samen. Dat kunnen er niet veel en zeker niet als je nog zo jong bent.

Rebelse country van outlaw Nikki

Pal voor haar eindexamen verliet de rebelse Nikki Lane de middelbare school. Na rondzwervingen begon ze een kledingboetiek. En ontdekte dat ze kon zingen en liedjes schrijven. Zondag speelt de Amerikaanse op het festival Down by the River in Venlo.

Schermafbeelding 2016-08-19 om 15.51.47.png

„Wat is het nou?” vraagt Nikki Lane, kennelijk in de war gebracht door de verslaggever: „Holland of The Netherlands?” „Kan allebei.Weet je hoeveel inwoners Nederland telt?” „Geen idee”, zegt ze door de telefoon. „Zeventien miljoen.” „Oh, net zoveel als de voorsteden van New York bij elkaar opgeteld.”

En weet je wat de hoofdstad van Nederland is? „Nee?” „Amsterdam.” „Oh, Amsterdam, daar verheug ik me op. Lekker een beetje wiet roken.”
Vuurdoop
De 33-jarige zangeres, voor het eerst op tournee door Europa, bevestigt weer eens het cliché dat Amerikanen geen wereldkaart in hun hoofd hebben zitten. Ze geeft het eerlijk toe. Haar Europese vuurdoop heeft ze net achter de rug.
Het optreden in een zaaltje in Manchester was uitverkocht. Newcastle de volgende dag bijna. Op 15 mei staat de countryrevelatie uit Nashville in Venlo op het podium tijdens Down By the River, een rootsfestival.
Ze laat zich begeleiden door ErikaWolf op gitaar. „Ik kan me nog niet permitteren om een band mee te nemen op tournee.
Gisteravond ontmoette ik een paar Engelse muzikanten die me willen begeleiden. Ik neem ze mee naar Nederland.”
Lane, die er een vintage kledingboetiek op na houdt in Nashville, heeft zich in korte tijd de status verworven van outlaw countryzangeres.
Niet alleen omdat ze in haar teksten geen blad voor de mond neemt. Ze zingt wat ze meemaakt.
Ze maakt bovendien niet de gladde countrypop die tegenwoordig uit Nashville komt. Dat laatste kan ook niet wanneer je je doorbraakplaat – All or nothing uit 2014 – laat produceren door Dan Auerbach van rockduo The Black Keys. „Dan kocht een jack in mijn winkeltje. Toen hij later hoorde dat ik muziek maakte, bood hij zijn diensten aan als producer.”

Verhaaltjes
Lane stopt pop en rock in haar vlotte liedjes en schuwt ook een vleugje soul niet. Invloeden van vroeger, zegt ze. „Mijn vader draaide country, mijn moeder Motown. Het vertellen van verhaaltjes zoals ik doe, is typisch country. Bij rockmuziek maakt het minder uit wat je zingt.”
En die verhaaltjes gaan over haarzelf. Over vlinders en splinters in de buik, zorgeloos plezier maken en over een scharrel voor één nacht, zoals ze zingt op Sleep with a stranger:Well, tonight’d be a good night to sleep with a stranger. Maybe a cowboy, like a ranger.
Kerels bieden haar tijdens optredens bier aan. Op een filmpje op YouTube is te zien hoe een bezoeker met ontbloot bovenlijf op het podium klimt voor een paringsdans.
Lachend brengt ze het liedje ten einde. Over haar outlaw-imago: „Waylon Jennings,Willie Nelson; dat waren de outlaws van de countrymuziek.
Toch hou ik mijn imago graag in stand. Dat weet iedereen tenminste dat ik met de hedendaagse country niets te maken wil hebben.”
Muziekmaatje
De zangeres maakt deel uit van een groepje veelbelovende artiesten in Nashville, dat roem niet uit de weg zal gaan, maar wel eigen spelregels hanteert. Daniel Romano, Sturgill Simpson en haar muziekmaatje Frankie Lee zijn daar de bekendste voorbeelden van. „Ik geloof dat er een omschakeling aan de gang is. Dat echte country weer gewaardeerd gaat worden. Maar dan moet er wel geld in gestoken worden. Gelukkig doet mijn platenmaatschappij al het mogelijke.”
Artiesten in Nashville helpen elkaar wanneer dat nodig is, vertelt Lane. Op Highway queen, haar nieuwe door JonathanWilson geproduceerde plaat in de maak, neemt ze het in het nummer Big mouth op voor zangeres Elizabeth Cook, die publiekelijk werd beledigd door een jonge vrouw. Als dank regelde Cook een optreden voor Lane in de Grand Ole Opry, Amerika’s countrytempel in Nashville. „Dat was surreëel, en dat is het nog steeds. Dan zie je de foto’s van allemaal die grote sterren, zoals Loretta Lynn. Kort daarna stond ik in haar voorprogramma op haar ranch in Tennessee.Weet je, daar vinden motorcross-races plaats. Als tiener ging ik daar naartoe, samen met vrienden. De naam Loretta Lynn zei me toen niks. Destijds was ik nog helemaal niet met countrymuziek bezig.”
Imago
Dat kwam pas nadat ze als tiener vroegtijdig de middelbare school had verlaten en van South Carolina naar Los Angeles was verkast. Daar kwam ze in aanraking met de muziekscene en schreef haar eerste liedjes. Via New York belandde ze daarna in Nashville.
Nog even over haar imago. Op een videoclip van buddy Frankie Lee zit een vrouw bij de zanger achterop de motor met ontbloot bovenlijf, wapperend met de Amerikaanse vlag. Is zij dat? „Nee, zij komt uit Minneapolis, waar ook Frankie vandaan komt. Ik zou mijn T-shirt niet uitdoen. Stel je voor, dan is mijn carrière in Amerika meteen afgelopen, hahaha.”

Down by The River is zondag vanaf 17.00 uur op twee podia in en nabij Grenswerk in Venlo. Optredende artiesten: Nikki Lane, The Wood Brothers, Meschiya Lake & The Little Big Horns, David Corley, Mandolin Orange, Joanna Serrat, Rob Heron and the Twea Pad Orchestra, Tiny Legs Tim, Lea Kliphuis en The Cannonball Johnsons. De entree bedraagt 21 euro in de voorverkoop en 26 euro aan de kassa.