Jonge Amerikaanse muzikanten maken furore met stokoude muziek. Zoals Mandolin Orange. Het duo – Andrew Marlin (29, gitaar, mandoline, banjo, zang) en Emily Franz (29, viool, zang) – treedt donderdag op in Venlo.

mandolin_orange

Succes met stokoude muziek

VENLO  – Liedjes over reizende artiesten zijn van alle tijden.
Meest beroemde voorbeeld is wellicht The load out van Jackson Browne.
De band zit in een grote bus, kijkt video en luistert naar muziek. En vertoeft ’s avonds in hotels.
Zover was zijn roem nog niet gestegen, toen Andrew Marlin Hard travelin’ schreef. Met een knipoog verhaalt de multi-instrumentalist over de doodarme muzikant, die na een optreden ver weg van huis ’s nachts bij fans op een bank slaapt. Het gemis van zijn lief verdringt hij met de whiskyfles. „Het is een oud liedje. Het toeren was anders in die tijd. Slapen deden we op een matje in een oud bestelbusje”, vertelt violiste Emily Franz door de telefoon vanuit thuishaven Chapel Hill, North Carolina. „Nu spelen we voor meer mensen in grotere zalen. Slapen doen we in hotels.”
Hard travelin’ staat op de cd Blindfaller, die eind 2016 menig muziekjaarlijstje sierde en die Mandolin Orange naar een hoger niveau bracht. Haste Make (Hard Hearted Stranger), de eerste cd, zorgde voor de eerste optredens buiten North- Carolina. Tegenwoordig zijn ze meer weg van huis – „drie vierde van onze tijd” – dan thuis. „Afgelopen jaar was een gekkenhuis. Dit jaar doen we het iets rustiger aan”, zegt Emily Franz.
Mandolin Orange grijpt net als hun grote voorbeelden Gillian Welch en David Rawlings terug op bluegrass, country en folk en kneedt deze oude muziekstijlen tot een eigen geluid.  Meer jonge muzikanten uit Amerika beproeven hetzelfde concept en zijn er succesvol mee. De bekendste voorbeelden zijn Cactus Blossoms en de Milk Carton Kids (zie kader).  De ene (Cactus Blossoms) vindt in The Everly Brothers zijn bron, de andere in Simon & Garfunkel en muziek van allang vervlogen tijden.
Emily: „We zijn allemaal beïnvloed door oude muziek, terwijl we qua uitvoering nogal van elkaar verschillen. Het mooie van spelen als duo is dat de subtiliteit hoorbaar is. Veel meer dan dat je met een band speelt.”
Emily leerde als kind klassiek viool spelen. Na haar universitaire studie gezondheidskunde zou ze verloskundige worden. De plannen veranderden plotseling toen ze acht jaar geleden Andrew ontmoette tijdens een jamsessie in een kroeg. Het klikte meteen tussen de twee. Sindsdien zijn ze onafscheidelijk.
Andrew schrijft alle teksten en basismelodieën, Emily maakt daar vioolpartijen bij en verzorgt de harmonyzang.  „Ik groeide op met traditionele bluegrass en zong in een kerkkoortje.  Andrew was meer van Pearl Jam en de metal van Pantera.  Een oude bluesgrass-plaat van Ricky Skaggs en Tony Price bracht hem op een ander pad.
Toen is hij mandoline gaan spelen.  Op een geleend oud, oranje exemplaar. Het verklaart de bandnaam Mandolin Orange.”
Trouwens, zo groot is het verschil tussen bluegrass en metal niet, zegt ze. Die opmerking behoeft een verklaring. Herrie versus fijnbesnaardheid, waar raken die dan elkaar? „Bluegrass wordt vaak razendsnel gespeeld, net als metal. Dat maakt de muziek zo krachtig. Het enige verschil is het volumegehalte, haha.”
Mandolin Orange speelt 9 februari in de Petruskerk in Venlo. Het optreden is uitverkocht.  Dit artikel verscheen eerder in De Limburger en het Limburgs Dagblad.
Advertenties
Dit bericht is geplaatst in Geen categorie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s