De blues geurt in Ospel

Chloe Feoranzo, bandlid bij Pokey Laforge

Chloe Feoranzo, bandlid bij Pokey Laforge


De liefde beschrijven in geuren is bijzonder lastig. Althans voor mij, ik heet niet Charles Bukowski. Toch weet ik nog precies de geur van mijn jeugdliefde, de avond dat zij afscheid nam bij het busstation in het dorp. Om mij daarna nooit meer te willen zien.

Alleen, ik kan het jullie niet vertellen.

Wel kan ik vertellen over de geur van de blues. Heel eenvoudig. Die ruikt naar een combinatie van in ieder geval dampend gras, bier, rook en tentzeil. Ik kan het weten, want ik bezoek sinds enkele decennia Moulin Blues, Nederlandse grootste bluesfestival dat in de Volkskrant hooguit een regeltje krijgt in de agenda.

Tapkraan

Niettemin verzamelden zich afgelopen weekend in Ospel-Dijk – nabij de prachtige Groote Peel – 6500 soortgenoten. Moulin Blues is tevens een reüinie van muziekliefhebbers. Het begint met een gezamenlijke gang naar de tap in een tempo dat een buitenstaander de indruk moet krijgen dat de tapkraan over een uurtje dicht gaat.
Maar dan moet het feest nog beginnen. Tegen die tijd begint de blaas voor de eerste keer te drukken en is het tijd voor de aanschaf van een tienritten wc-gangenkaart, waarvan de opbrengst fijn naar een goed doel gaat.

Soulstem

Maar dit terzijde. Het is wachten op het moment dat de vlam in de pan slaat. Dat weet je in Ospel nooit. Zaterdag gebeurde dat bij het optreden van de Tedeschi Trucks Band, de slotact rond het echtpaar Derek Trucks en Susan Tedeschi. Dat de muziek klinkt als een kruising van de Allman Brothers Band en Bonnie Raitt is niet zo vreemd. Tedeschi beschikt over dezelfde soulstem als Raitt en haar man is het neefje van Butch Trucks, een van de twee drummers van de Allman Brothers Band. De appel valt inderdaad niet ver van de boom.

Moulin Blues is ieder jaar weer een reünie.

Moulin Blues is ieder jaar weer een reünie.

Inmiddels zijn de zorgen in de hoofden van het publiek verdoofd. Met als gevolg dat de tent volkomen gehypnotiseerd staat te luisteren naar het elixer van een gloedvolle stem, ongelooflijk vakkundig slidegitaarwerk, met daar omheen een geoliede dubbele tandem met twee drummers, de Hammond, drie blazers en een achtergrondkoortje.

Hall of Fame

Je vergeet gewoon de tijd, mist daardoor het vervoer naar huis, zodat je na afloop op zoek moet naar een alternatieve taxi, die gelukkig altijd klaarstaat. In dit geval de Jaguar van de echtgenote van Ton Wanten, een in blueskringen bekende radiomaker, die een exclusief interview kreeg met het echtpaar Tedeschi/Trucks. Zij werden enkele uren later door het publiek opgenomen in the Hall of Fame van de Peel. Dat vergeet Ton van zijn levensdagen niet meer.

Yakult

De nacht beleeft iedere bluesliefhebber trouwens anders, dat moet ook even gezegd. In mijn geval leverde die een gekneusde maag op, als gevolg van een veel teveel aan zuren die hoog nodig de weg naar de uitgang zochten. Gesterkt door yakult begon dag twee. De zaterdag is anders. Veel getekende gezichten van de night before, maar ook een vrijer publiek dat in de bluesflow zit. Er wordt uitbundiger geklapt en meer toegiften gegeven.

Op naar de 30e editie van Nederland grootste bluesfestival.

Op naar de 30e editie van Nederland grootste bluesfestival.


Thee

De verrassing komt meestal uit onverwachte hoek. Dit jaar weer. Sugar Ray & The Bluetones, met onder andere gitarist Monster Mike Welch, maakten het verschil met traditionele door soul, country en rock ‘n roll doorspekte blues. Drummer Sjaak Korsten van de band Reno’s Rumble begreep het: “De juiste blues op het juiste moment.”

Het kon nóg uitbundiger, zo liet Pokey Lafarge kort daarna horen. Laforge – de enige rootsartiest ter wereld die thee drinkt op het podium – lepelde samen met zijn vijfkoppige band ragtime, western swing, jazz en country op uit de jaren van de 78-toeren grammofoonspeler. Puntige liedjes met wervelende soli op akoestische gitaar, klarinet en trompet. En voor de perfectie van de show waren alle muzikanten gestoken in kostuums van hun voorouders en voorzien van historische haarcoupes.

Toekomst

Niet alles weet te boeien. Vooral een kwestie van smaak. Ik zag veel jonge mensen helemaal uit de bol gaan bij 1. Jonny Lang, 2. Layla Zoe en 3. Kenny Wayne Shepherd, terwijl ik dacht:
1. Die mag naar Idols.
2. Nep.
3. Verkeerde (hardrock)zanger.

Zesduizend bezoekers, zesduizend smaken. De organisatie kan het niemand honderd procent naar de zin maken. Het is tegelijk de kracht van het grootste en een van de oudste bluesfestivals van Nederland, dat aanwas aan het winnen is en daarmee zijn eigen toekomst veilig stelt. Om te beginnen de dertigste (feest)editie volgend jaar. (Bart Ebisch)

Advertenties

4 reacties op “De blues geurt in Ospel

  1. Phil schreef:

    Goed weergegeven, vooral het laatste haha, helemaal mee eens. Tot snel.

  2. els theloesen schreef:

    Toetje is veelal in de kleine tent geweest,de sfeer was daar geweldig,hij heeft genoten van oa de babones en boogie beasts.Hij vond de grote tent te gelikt…..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s