Tegelen: meer dan bluesrock

rory

Als één artiest symbool mag staan voor Bluesrock Tegelen, dan wel Rory Gallagher. De Ierse gitaarheld, die meerder keren optrad in Tegelen, maakte het genre groot. Anno 2018 heeft bluesrock te weinig te bieden om De Doolhof vol te laten lopen, dus laat organisator Jan Smeets door Mojo de programmering verbreden. Niet dat het tegenwoordig stormloopt in Tegelen, maar de jaarlijks circa tweeduizend liefhebbers houden het festival overeind.

Tweeduizend bezoekers betekent dat er geen geld is voor louter sterren. Ja, de namen Joe Bonnamassa en Beth Hart prijkten ooit op het affiche, maar dat wat voor hun grote doorbraak. De grote naam dit jaar is bluesrocker Walter Trout, die het festival mag afsluiten. De Amerikaanse gitaarbeul staat hoog in aanzien bij zijn collega’s, zo bewijst zijn cd We’re All-in this Together van vorig jaar, waarop hij samenwerkt met grootheden als Warren Haynes, Sonny Landreth, Edgar Winter, John Mayell en, ja, Joe Bonnamassa.

trout
Walter Trout

Nog voordat er één noot is gespeeld weet de fan: Trout, drie keer eerder in Tegelen en vermaard vanwege zijn dampende gitaarsoli, gaat het overdekte theater op stelten zetten. Voor vuurwerk gaan beslist ook zorgen de onverwoestbare Bintangs en de Amerikaanse rootsrockband rond Ben Miller, die het schopte tot voorprogramma van ZZ Top. Geen bluesrock, maat wel rock met bluesinvloeden.

Zoals altijd biedt Bluesrock Tegelen jong talent een kans. Dit jaar zijn dat de Limburgse band Stompin’ Grounds – blues, rock en gypsy swinginvloeden – en Laurence Jones, een Britse gitarist, die wordt omschreven als de ‘toekomst van de blues’, maar dat op zijn nieuwe, gladjes geproduceerde cd niet laat horen.

neilson

Jan Smeets vist tegenwoordig uit meerdere vijvers om het programma rond te krijgen. Tami Neilson uit Canada vormt dit jaar de aanvulling op het beproefde bluesrockrecept. De Canadese zangeres kan rocken en swingen maar ook gloedvolle soul te berde brengen. Wellicht dat zij de grote verrassing gaat worden van de 35e editie.

Bluesrock Tegelen, zaterdag 1 september. Aanvang 13.00 uur. 

  • Entree in de voorverkoop € 39,- (excl. € 3,90 voorverkoopkosten).
  • Dagkassa, indien voorradig, € 45,-
  • Voorverkoop via Ticketmaster, via 0900-3001250 (0,60 cpm) en alle Primera winkels.

Ook voorverkoop in:

  • Geleen: Buro Pinkpop
  • Heerlen: Satisfaction
  • Middelburg / Oost Souburg: Pedaal Produkties
  • Sittard: Music Machine
  • Tegelen: Café de Witte en The Read Shop
  • Venlo: Sounds

 

 

Advertenties

Vaders dikke trom maakt furore

Mede dankzij het stralende weer trok Moulin Blues bijna 6000 bezoekers.
Er zit er weer spek op de ribben van de organisatie in Ospeldijk, aldus bestuurslid Jo Evers.

OSEPELDIJK – Het geldt als huzarenstukje wanneer een festivalband het publiek tot aan de muziektoren weet in te pakken. Een prestatie van nog groter formaat is het wanneer iemand de hele festivalwei stil weet te krijgen.

Dat lukte vrijdagavond Gerard Kessels tijdens de Dodenherdenking op Moulin Blues. Het moet gezegd, met een beetje hulp van buitenaf.
De columnist van deze krant vertelde over de Britse soldaat Walter Senior, die de bevrijding van Nederweert moest bekopen met de dood. Daarna vroeg Kessels om twee minuten stilte. Er klonk nog wat geroezemoes, gevolgd door een kreet ergens buiten.
Het was niet de roep van een ordeverstoorder.
Henri Colbers, bassist bij Mike’s Electric Mudd, die vorig jaar op het tweedaagse bluesfestival speelde, ergerde zich enorm aan het geklets buiten. „Acht uur!”, schreeuwde hij toen. „Zwijgen!” En dat deed iedereen.
The-Ragtime-Rumours
De volgende dag stond de bassist voor het hoofdpodium waar de Limburgse rootsband
Ragtime Rumours (zie foto), winnaar van de European Blues Challenge, klokslag twaalf uur de tweede dag met een diepe duik in de muziekgeschiedenis uitstekend opende. Met kunstschilder Sjaak Korsten (prinses Beatrix heeft werk van hem, red.) achter de drumkit, verscholen achter een joekel van een trom. De dikke trom van de vader van Henri. „Die komt uit een straatorgel. Sjaak wilde er een kunstwerk van maken. ‘Dan heb ik liever dat je die gebruikt’, heb ik hem toen gezegd’.” Het oude instrument is nu op festivals in heel Europa te zien, van Litouwen tot aan de Azoren.
Als beloning van de award.
Limburg deed het uitstekend deze editie. The Electrophonics, terug in Ospel na elf jaar, spetterden in de kleine tent met hun jump- en swingblues.
Voor een derde (Belgisch-) Limburgs feestje zorgde Doghouse Sam & His Magnatones, de veelzijdige band (blues, rock, swing) van presentator Wouter Celis.
De absolute sensatie volgde zaterdagmiddag.
Robert Jon & The Wreck, de grote onbekende op Moulin Blues, lukte het eerder gememoreerde huzarenstukje met gemak. De countryrockband vloog speciaal voor Moulin Blues over vanuit Californië. Het dak in de grote tent ging eraf tijdens hun fenomenale set, waarbij de gitaren domineerden.
De vijfkoppige band rond zanger/gitarist Robert Jon Burrison doet sterk denken aan Lynyrd Skynyrd en The Allman Brothers.
Gitarist Henry James, hij kwam er in januari bij, liet zich horen als genius met uitbundige, minutenlang durende opzwepende solo’s. Niet veel later zorgde rockband Hollis Brown uit New York in de kleine tent voor een energiek toetje. Goeie band, goeie liedjes en een show met volop vaart.
Wat dat laatste betreft, verzaakte Ian Siegal, die de vrijdagavond afsloot.
Zichtbaar geïmponeerd door het optreden van gitaarkoning Monster Mike Welch en zanger/gitarist Mike Leadbetter vroeg hij of Welch „nog iets voor hem had overgelaten”.
Het publiek wilde wel, maar Siegal minder. Na een sterk begin – met een hoofdrol voor de virtuoze gitarist Dusty Ciggaar – liet de nukkige Siegal het optreden verzanden.
De twee slotacts zaterdagavond – Kim Wilson (ex-Fabulous Thunderbirds) en Nick Moss (gitaar) featuring Dennis Gruenlin (mondharmonica) – pakten het veel beter aan. Zij zorgden voor vakmanschap, maar misten wel het heilige vuur van de toppers op de 33e editie.

Neil Young aan de Maas

Programmeur Johan Hauser (Zomerparkfeest en Grenswerk) bedacht Down by the River, naar een liedje van Neil Young. Zondag vindt in Venlo de vierde editie plaats van dit rootsfestival in de groei.  „Het is een nichemarkt, bedoeld voor fijnproevers.”

De credits voor Down by the River gaan vooral naar Jair Hoogland en Gijs Cals van boekingskantoor Sedate Bookings, moet Johan Hauser even kwijt. Zij waren de drijvende krachten achter het Queensday-punkfestival in Perron 55 in Venlo. Met het opdoeken van dat podium – Grenswerk kwam ervoor in de plaats – was het gedaan met Queensday. Daar moest iets voor in de plaats komen.

„Jair en Gijs zijn net als ik opgeschoven van punk richting roots. Zo kwamen we op een rootsfestival. De naam viel mij ineens in: Down by the River.”
Tijdens dit festival spelen zondag tien bands en artiesten met rootsinvloeden op drie locaties in de binnenstad: Grenswerk, de Joriskerk en café Locomotief. Bij ‘de Loco’ mogen ook bezoekers zonder betaald polsbandje naar binnen. Zoals gezegd helpen Jair en Gijs.
„Venlose jongens die een boekingskantoor hebben in Utrecht. Jaarlijks gaan ze naar Austin, naar het South by Southwest-festival om nieuwe artiesten te ontdekken en die naar Europa brengen.” Down by the River is in Nederland het kleine broertje van Take Root in Groningen. Dat betekent: een affiche met minder bekende namen, maar met verrassingen. Zo trad twee jaar geleden het volstrekt onbekende Mandolin Orange op. Een jaar later verkocht het duo de Joriskerk uit.
download
„We pretenderen niet de grootste namen te hebben, maar het is wel kwaliteit. Mensen komen echt om te luisteren. Artiesten krijgen de waardering die ze verdienen. Countryrockband Uncle Tupelo was voor ons het startpunt. Die gaf het genre een schop onder de kont. Hetzelfde willen wij doen met Down by the River: jonge artiesten die iets toevoegen aan een oude traditie.”Het festival biedt volop smaken, van de melancholieke folk van The Deep Dark Woods en de stekelige rock met perfecte liedjes van afsluiter Blitzen Trapper. De Yawpers – „de White Stripes on fire” – mixen rootsmuziek met invloeden van bands als The Cramps en Dead Kennedys. Singer-songwriter Andrew Combs (zie foto) – „mooie warme stem” – maakt zich steeds meer los van de Texasschool (Townes van Zandt, Guy Clark) door rock en pop te omarmen.

Zelf verwacht de programmeur veel van Twain, de band rond Mt. Davidson, die wordt vergeleken met wijlen Jeff Buckley. „Die indringende stem overvalt je gewoon.”De bezoekersaantallen laten een lichte groei zien. Maar veel groter dan nu wordt het niet, verwacht hij. „Het is een nichemarkt, bedoeld voor fijnproevers. Mijn droom was om De Maaspoort erbij te betrekken en daar iemand als Lucinda Williams als slotact te laten spelen. Maar we hebben ook met de regio van doen. Venlo is geen Groningen.”

Knalfinale blijft uit op Moulin Blues

IMG_6391 (1)
foto Angelo Lena

Het affiche van Moulin Blues beloofde een knalfinale met Doyle Bramhall II en The Blues Harp Explosion. Dat viel tegen. Bramhall II, een begenadigd gitarist, verzandde in gepriegel op zijn gitaren aangestuurd door een batterij aan effectpedalen. Er waren teveel dode momenten tijdens zijn optreden. Pas op het eind vlamde hij, en mocht hij zowaar een toegift spelen.

Voor gelegenheidsformatie The Blues Harp Explosion hadden James Harman, Magic Dick (J. Geils Band) en Giles Robson zich bij elkaar gegooid. De ultieme finale van de 33e editie van het bluesfestival in Ospel-Dijk bleek meer los zand dan een geoliede machine. Robson trapte af met band en introduceerde na zo’n vijf nummers Magic Dick, waarna Harman zijn opwachting mocht maken. Zeker van Magic Dick had het publiek meer mogen verwachten. Hij wisselde enkele klassiekers af met een tenenkrommend niemendalletje. Het kwam toch nog goed. Het publiek schreeuwde om Whammer Jammer, en kreeg Whammer Jammer.

Het hoogtepunt in de grote tent speelde zich ’s middags af met Bluescaravan. De opzet was dezelfde als bij The Blues Harp Explosion. Zet een paar muzikanten van de buitencategorie bij elkaar, laat ze om de beurt hun ding doen en een feestje is verzekerd. En dat werd het met Big Daddy Wilson, Si Crouston en Vanessa Collier uit de Duitse Ruf Records-stal. Laatstgenoemde vlamde met vette saxsolo’s. Crouston croonde als Sam Cooke en Wilson Pickett in één persoon en Wilson zorgde met zijn ervaring en klasse voor het bruggetje tussen de twee jongelingen. Het optreden eindigde in een feestelijke potpourri  met oude soulkrakers als Sitting on the doc of the bay, Stand by me en Twistin’ the night away. Het publiek kon er geen genoeg van krijgen.

Net zoveel bijval was er voor Davy Knowles, een fenomenaal gitarist en zanger. Denk aan Paul Rodgers (stem) en Rory Gallagher (verschijning) en deze Britse artiest staat op je netvlies. Fenomenale techniek, altijd hongerig. Het enige dat hij nog mist, zijn enkele ‘klassiekers’ in zijn songbook.

Een verrassing was er ook in de kleine tent. De Canadese songsmid Fred Eaglesmith (foto beneden) speelde zijn Americana-liedjes in een ruwere variant, samen met zijn echtgenote Tif Ginn (kort bont rokje, hoge hakken) drummend en dansend achter een kleine drumkit en Luke Stackhouse (met originele cowboy-broek) op de plukbas. Eaglesmith, die dramaliedjes koppelt aan humoristische verhaaltjes en one-liners tussendoor (“Het is moeilijk om een goed liedje over een Opel te schrijven”)  zag dat de kerels in het publiek vooral oog hadden. voor de vrouwelijke drummer en wist daar wel raad mee. “Dit is mijn vrouw”, sprak hij de kleine tent toe. “Haal jullie maar niks in het hoofd.”  Eaglesmith putte vooral uit zijn oudere liedjes, en had daar een verklaring voor. “Ik heb een nieuwe cd uit. Daar speel ik niet veel van, omdat mensen de oude liedjes willen horen. Dus speel ik hier over vijf jaar de liedjes van mijn nieuwe cd.”

Jammer van de haperende finale, maar toch kan de organisatie terugkijken op een geslaagde opening van het openlucht festivalseizoen. Ook financieel. De 33e editie trok circa zesduizend bezoekers. Extra omzet genereerden de tapkranen – mede dankzij het fraaie weer op zaterdag.

Tot slot: de organisatie verdient een pluim voor de inrichting van het terrein. Er stonden buiten voor het eerst zitbanken (zie foto). En wie toch wilde genieten van de muziek, die kon kijken op een groot beeldscherm.

IMG_6399
foto Angelo Lena

 

 

Moulin Blues feestend van start

IMG_20170505_235639
foto Angelo Lena

Opvallend was de uitgelaten sfeer tijdens de start van Moulin Blues, gisteren in Ospel-Dijk. Normaliter duurt het wel even voordat de meute zich laat gaan, maar dat was dit keer anders, wellicht aangestoken door Nationale Bevrijdingsdag.

De uitbundigheid ging wel ten koste van het optreden van Jake La Botz, die in zijn eentje het bluesfestival in de kleine tent mocht openen. Het toegestroomde publiek had weinig oog voor de verfijnde blues van de zanger/filmacteur uit Nashville.

Tegen het eind van het uur durend optreden stond er nog een handjevol fijnproevers te luisteren voor het podium. Zij hadden het geluk dat ze eindelijk konden luisteren naar het fraaie staccato gitaarspel van La Botz. Dat was ze de eerste drie kwartier door de luidruchtige meute bijna onmogelijk gemaakt. La Botz kon niets anders doen dan de versterker een tandje hoger zetten in een poging het publiek te overstemmen.

Waar het aan lag? Het publiek wilde meer show en sensatie. Dat bleek wel toen in dezelfde kleine ten Big Creek Slim (zie foto beneden) zijn opwachting maakte. Het verschil met het optreden van La Botz was dat deze Deen met een imponerende zwarte stem zich liet vergezellen door Peter Nande op mondharmonica en een zelf gefabriceerd kek basinstrument. Dat gaf extra schwung aan de liedjes.

IMG_20170505_201821
foto Angelo Lena

In de grote tent had het publiek inmiddels kunnen kennismaken van de eerste gitaarbeul: Nick Schnebelen. Een tikkeltje eentonig in zijn gitaarspel, maar wel veel power. Even later pakte Thorbjørn Risager & the Black Tornado als eerste act de grote ten in. Deze ‘Deense bluesviking’, zo stond hij aangekondigd op het affiche, speelde een energieke mix van blues en soul. Zijn band, inclusief blazers, stond als een huis.

Risager was voor de tweede keer te gast in Ospel. Hetzelfde gold voor Mr. Sipp (zie foto boven), die promoveerde tot slotact en dat met verve deed. Twee jaar geleden bewees de ‘Mississippi Blues Child’ al een entertainer te zijn, vrijdagavond voegde hij daar nog meer branie aan toe. Het enige dat aan zijn optreden ontbrak was een toegift.

Een zwakke schakel zat er gisteren niet tussen, of het moet Brandon Santini zij. De zanger/mondharmonicaspeler vormde op papier een tandem met gitarist Jeff Jenssen, maar liet zich volledig wegspelen door laatstgenoemde.

Vandaag vindt de tweede dag plaats van Moulin Blues. Vanaf 12.00 uur zijn er optredens van onder andere Doyle Bramhall II, Kirk Fletcher, Lurie Bell, Fred Eaglesmith en Blues Harp Explosion, featuring Magic Dick, James Harman en Giles Robson.

 

Son Volt – Notes of Blue ****

SONVOLT-notes-of-blueJay Farrar = Son Volt. Net als Jeff Tweedy komt hij voort uit Ucle Tupelo, een in kleine kringen gelauwerde countryrockband van weleer. Terwijl Tweedy daarna met Wilco steeds groter successen vierde, leek Farrar met Son Volt na het geweldige debuut Trace (1995) op te drogen. Met jaarlijstjesplaat Notes of Blue maakt hij een meer dan geslaagde come-back. Geïnspireerd door deltablues (muziek) en Nick Drake (poëzie) wisselt hij onstuimige rock af met kale, donkere ballads waarin de Apocalyps nooit ver weg is. Die combinatie van beton en fragiliteit laat het opvallend korte Notes of blue, luisterduur: een half uur, ongemeen flink knetteren. (De Limburger)

 

Nikki Lane Titel – Highway Queen ****

lane
Pas op haar 25ste schreef Nikki Lane haar eerste liedje. Vrienden zeiden: ‘Word zangeres.’ Zei Niki: ‘Ik moet morgenvroeg werken.’ Het werd: ‘Och, waarom niet.’ Op Highway Queen, haar derde cd, straalt ze als een ster. Stoer staand op twee Texaanse stieren met indrukwekkende longhorns, zo zien we op de binnenhoes, trekt ze vol overtuiging de wijde wereld in. De Dixie Chicks vergaarden eerder roem door country te verbinden aan rock en pop.  Lane kiest voor dezelfde koers, al ligt het accent bij haar op knisperende rock- en popliedjes met pittige teksten en ze voegt er met enkele fraai gezongen ballads ware tragiek aan toe. Op het podium is de zangeres uit Nashville een indrukwekkende verschijning, ervoeren de bezoekers van het festival Down by the river in Venlo vorig jaar. Toen speelde ze in een triobezetting akoestisch.  Hoog tijd dat ze met rockband de festivals deze zomer in vuur en vlam komt zetten.