Fred Eaglesmith is er in twee gedaantes. De serieuze songsmid en de lolbroek. Op het podium gaan de twee goed samen. De Canadese zanger van Friese komaf vult de ruimtes tussen de liedjes met smeuïge anekdotes. Lachen, gieren, brullen. Op cd – zijn doorbaakplaat Lipstick, Lies and Gasoline uit 1997 brengen we nog maar eens onder de aandacht – is hij op zijn best met dramaliedjes in Americana-stijl. En daar staat het kurkdroog live in de studio met één microfoon opgenomen 6 Volts (eigen beheer) vol mee. Er wordt gemoord, bedrogen en zelfs een feestje in de kroeg gaat gepaard met een traan. En dan doel ik op het eerbetoon aan zijn begeleider/multi-instrumentalist Willie P. Bennett, die enkele jaren geleden onverwacht overleed aan een hartstilstand. Stars heet het prijsliedje. Ze speelden in de bar en dachten sterren te zijn, zingt Fred weemoedig. Willie speelde mandoline ‘and we thought it would never end’. Het einde kwam toch, maar ook weer een nieuw begin. Na enkele mindere platen is Fred Eaglesmith namelijk weer helemaal de oude.
Fred Eaglesmith – 6 Volts
De trackbackURI naar dit bericht is: http://bartebisch.wordpress.com/2011/12/29/fred-eaglesmith-6-volts/trackback/
