De gloriejaren van The Waterboys liggen ver achter ons. Halverwege de jaren tachtig schopte de folkrockband van Mike Scott het tot grote festivals als Rock Werchter, dankzij de wereldhit Whole of the Moon. Het grote succes duurde enkele jaren, waarna Scott jarenlang in retraite ging in Schotland om rond de millenniumwende zijn terugkeer aan te kondigen. Eindelijk komt hij met de plaat die al zolang in hem zat. An Appointment with Mr. Yeats (Proper) is zijn ode aan zijn grote held, de Ierse dichter en romanticus William Butler Yeats (1865-1939). Tot zoetgevooisde klanken leidt dat niet. Mystieke folk en (stevige) rock zijn als vanouds de ingrediënten op veertien gedichten en flarden van de dichter, met halverwege experimentelere klanken waar het woord meer domineert dan de muziek. Gedurfd én gelukt deze aanpak, maar toch: als fan van het eerste uur blijf je gek genoeg hopen op liedjes van toen, die maar niet willen komen.
The Waterboys – An Appointment with Mr. Yeats
Ryan Adams – Ashes & Fire
Moet een artiest ongelukkig zijn om een meesterwerk te kunnen maken? Verslaafd zijn aan drugs? Het tegendeel is volop bewezen, maar toch. Steve Earle schreef zijn beste liedjes toen hij moest afrekenen met de duivel, The Rolling Stones glorieerden op drugs, Nick Drake en melancholiie waren meer dan een. Het brengt me tot voormalig enfant terrible Ryan Adams. Geen verloren liefdes meer – hij is gelukkig getrouwd – en drugsvrij. Dat maakt benieuwd, ook omdat we al lang niets meer van hem hadden gehoord. Ashes & Fire haalt bij aanvang het niveau van zijn eerste soloplaten, met de ijzersterke ballad Dirty Rain en de pittige titeltrack. Er staan nog enkele best aardige liedjes op, maar aardig is niet genoeg voor iemand die tot de hors categorie wordt gerekend. Erger zijn de geluksmomenten verpakt in aanstekers-in-de-lucht-ballads, waarop Adams zijn liefdesboodschappen tenenkrommend zemelt. Liedjes van geluk raken alleen als ze knallen.
