Little Feat was vooral populair bij recensenten. Het grote publiek wilde er nooit aan. Live, ik zag ze ooit tijdens Rockpalast in Essen in de originele bezetting – staan zanger-gitarist-leider Lowell George en consorten op dezelfde hoogte als The Band en The Allman Brothers Band. Fantastisch was de durf die het collectief tentoonspreidde door rock, pop en blues te shaken tot een broeierig geheel. Iets wat Wilco tegenwoordig doet, maar dan anders. Het avontuur maakt deze royale verzamelaar met drie cd’s nieuwsgierig. George, die vlak voor zijn dood in 1979 een solocarrière startte, horen we alleen op het eerste deel, op klassiekers als Cold Cold Cold/Dixie Chicken, Apolitical Blues, Sailin’ Shoes, Teenage Nervous Breakdown en (een demo van) Trouble. George was duidelijk de liedjesman, rivaal Bill Paye (toetsen, zang) de muzikaal leider. Dat laatste wordt geëtaleerd op de twee andere cd’s, verzamelde opnames vanaf de jaren tachtig tot en met 2004, een mix van oud en nieuw werk. Vakwerk, zonder meer, meer dan alleen maar nostalgie. Maar toch. Het blijft een gemis, Little Feat zonder Lowell George.
Little Feat – 40 Feat. The Hot Tomato Anthology
De trackbackURI naar dit bericht is: http://bartebisch.wordpress.com/2011/10/23/little-feat-40-feat-the-hot-tomato-anthology/trackback/
