The Drive By Truckers staan even stil bij de afgelopen elf jaar jaar met een verzamelaar, gedoopt tot Greatest Hits 1998-2009. Van Gangstabilly tot The Fine Print gebundeld in zestien tracks. Drive By Truckers in drie periodes. De eerste jaren met Earl Hicks (bas), de jaren met Jason Isbell en anno nu. Bandleider Patterson Hood is een verteller pur sang. Voor de melodie zijn daar Jason Isbell (inmiddels solo) en gitarist Mike Cooley, die the southern rock verrijkt met Rolling Stones-invloeden. Het is het contrast dat op iedere cd van Drive By Truckers te horen is. Op deze best of domineert bandleider Hood, maar de echte liedjes zijn van Isbell en Cooley.
Drive By Truckers – Ugly Buildings, Whores & Politicians
Little Feat – 40 Feat. The Hot Tomato Anthology
Little Feat was vooral populair bij recensenten. Het grote publiek wilde er nooit aan. Live, ik zag ze ooit tijdens Rockpalast in Essen in de originele bezetting – staan zanger-gitarist-leider Lowell George en consorten op dezelfde hoogte als The Band en The Allman Brothers Band. Fantastisch was de durf die het collectief tentoonspreidde door rock, pop en blues te shaken tot een broeierig geheel. Iets wat Wilco tegenwoordig doet, maar dan anders. Het avontuur maakt deze royale verzamelaar met drie cd’s nieuwsgierig. George, die vlak voor zijn dood in 1979 een solocarrière startte, horen we alleen op het eerste deel, op klassiekers als Cold Cold Cold/Dixie Chicken, Apolitical Blues, Sailin’ Shoes, Teenage Nervous Breakdown en (een demo van) Trouble. George was duidelijk de liedjesman, rivaal Bill Paye (toetsen, zang) de muzikaal leider. Dat laatste wordt geëtaleerd op de twee andere cd’s, verzamelde opnames vanaf de jaren tachtig tot en met 2004, een mix van oud en nieuw werk. Vakwerk, zonder meer, meer dan alleen maar nostalgie. Maar toch. Het blijft een gemis, Little Feat zonder Lowell George.
Lynn Miles – Fall for Beauty
Tien jaar geleden zong Lynn Miles een lied aan het ziekbed van fan Peter Gaal in het Venlose ziekenhuis. De Canadese zangeres is terug. Zondag (23-10) treedt ze op in Perron 55, dankzij de inspanningen van Americana-liefhebber en promoter Gaal. Miles is haar roots trouw gebleven. Nog immer zingt ze met lekkere snik en heeft ze een voorliefde voor tragische verhalen voorgedragen in een mix van country, lichte rock, zuidelijke noten en af en toe een blue noot. Oudgediende Ian Lefeuvre (producer) tokkelt Fall For Beauty (Continental Record Services) op fraaie wijze de gitaargeluiden bij elkaar, zorgt voor speciale accenten en bedient de toetsen en de melodica. Verder drums, viool en af en toe de plukbas. Ruim voldoende om smaakvol te kunnnen variëren en harmoniëren, met als verrassende muzikale apotheose het slotnummer Timer to let the sun. Zoekend naar minpunten moet ik mezelf teleurstellen. En zoekend naar de echte uitschieters; de titeltrack, liedje van hoop Love doesn’t hurt en het met Jim Bryson gezongen andere uiterste, Goodbye. De rest doet er niet veel voor onder. (Bart Ebisch)
