Zijn vakmanschap is boven alle twijfel verheven. Toch kan een muziekliefhebber zich vergissen in Ry Cooder. Stel, je houdt van zuidelijke tonen, aangezwengeld door de accordeon van Flaco Jimenez zoals op Chicken skin music, dan kan een album als Jazz vies tegenvallen. Je omarmt jaren later zijn Cubaans avontuur, maar Buena Vista Social Club doet weer snel verlangen naar toen. Op zijn nieuwe cd Pull up some dust and sit down (Nonesuch Records) keert Cooder terug naar zijn beginjaren, met een superieure mix van folk, blues, tex-mex en rock en doet dat samen met zijn zoon Joachim (drums), meervoudig Grammy-winnaar Jimenez en pakweg vijftien gastmuzikanten, onder wie oudgediende Jim Keltner (drums). Ging het Cooder veertig jaar geleden vooral om het liedje, tegenwoordig boodschapt hij er meedogenloos kritisch op los, hetgeen de gruizige toon zo nu en dan verklaart. Hij neemt het op voor opgejaagde illegale Mexicaanse arbeiders, geeft ex-president Bush er met een hupse polka meedogenloos van langs en veegt de vloer aan met de graaiende bankiers opWall Street. Jesse James was een beter mens, zingt Cooder vol humor op het feestelijke El corrido de Jesse James. De legendarische bandiet beroofde dan wel banken, maar maakte nooit een mens dakloos.
Ry Cooder – Pull up some dust and sit down
Peter Beeker & Ongenode Gaste
Een rocker kan lang niet altijd een ballad schrijven. Peter Beeker kan dat wel en ook met een vlot rootsliedje en een funkrock uitstapje weet de Venlose dialectrocker raad. Zijn Veldens-Venloos dialect valt daarbij wonderwel lekker. Hij spuugt zijn pakkende en ruwe teksten uit over de luisteraar in de context van zijn muziek. Begeleidingsband de Ongenode Gaste, in de beste bezetting ooit, weet wel raad met zijn frustraties, woede en verlangens en degradeert met stevige gitaarrock 3FM tot kinjerkraom. Luister maar eens naar de krakers Door ut stof neet mier – videoclip: Rob Hodselmans – het hitsige Ik wil dich en het luidruchtig aanzwellende Bliej das se d’r bis. Oudgediende Dick Franssen laat zijn Hammond stuiteren als in zijn beste dagen bij Alquin en zet heerlijke accenten, Jesper Driessen (gitaar) legt een rocktapijt met jaren zeventig- invloeden en de ritmesectie – Jim Geurts (drums) en Vincent van Haperen (bas) – oliën vol passie en solide de negen voortreffelijke liedjes. Betere Nederrock vindt u op dit moment niet.
