Eerst maakte John Hiatt muziek om hip te zijn, daarna om de pijn van zich af te schrijven. Het was me ook wat. Aan drank en drugs, echtgenote pleegt zelfmoord. De therapie werkte wel. De fles ligt al een tijdje in de glascontainer, de liefde is weer op zijn hand. Op zijn oudere dag put de zingende verhalenverteller, Hiatt is 59jaar, uit herinneringen en hij observeert, reist, verzint of krijgt spontaan de schrijfkriebels bij het zien van een ouwe bolide. Detroid Made, zo heet het nummer, is de kraker op Dirty Jeans and Mudslide Hymns (New West), samen met het fris-pittige geluksliedje I Love That Girl en het onstuimige gitaarrockding Damn This Town. In contrast daarmee, liedje van zielenpijn over New York op 9-11 waar hij toen was. De liefde inspireert hem op zijn twintigste studioalbum tot drie sterke ballads en dan zijn er nog enkele hupse rootsliedjes waarop Hiatt, die een uitstekend combo om zich heen heeft, de liefde voor blues, country en folk etaleert. Ruim halverwege het jaar zijn we al en durven het daarom met stelligheid te roepen: jaarlijstjesplaat! (Dagblad de Limburger/Limburgs Dagblad)
John Hiatt – Dirty Jeans and Mudslide Hymns
Hotclub of Cowtown – What Makes Bob Holler
Moulin Blues 2000. Een retro-trio zet de kleine tent van het bluesfestival in Ospel-Dijk aan het swingen. Swingende volksmuziek met een knipoog naar gitaarwonder Django Reinhardt. Jools Holland, ook te gast, steekt zijn hoofd even in de tent, weet voldoende en strikt na afloop Hotclub of Cowtown voor zijn tv-show voor de BBC. De grote commerciële doorbraak blijft uit. De nazaten van western swingkoning BobWill verdwijnen zelfs van het toneel, maar zijn sinds enige tijd terug. Het recept op ‘What Makes Bob Holler’ (Proper) – veertien bewerkte nummers van… jawel BobWills – is als vanouds met muzikaal vuurwerk van Elena James op viool en Whit Smith op akoestische gitaar en met de plukbas van Jake Erwin dienend als ritmische smeerolie. James en Smith wisselen de vocalen af, zingen ook samen en vechten feestelijke muzikale duels uit, soms als onderdeel van een gezongen lied en af en toe tijdens een instrumentaal nummer. Twee dagen, niet langer hadden ze nodig om deze sprankelende ode op te nemen.
Buddy Miller – Majestic Silver Strings
Jarenlang op een houtje bijten en alsnog een doorbraak beleven. Het overkwam Buddy Miller, de inmiddels met een Grammy beloonde zanger, gitarist en producer. Buddy Miller’s Majestic Silver Strings (NewWest) moeten we zien als een project in plaats van een soloplaat. Miller deelt nadrukkelijk de spotlights voor het vertolken van vooral covers. (Gitarist) Marc Ribot, Emmylou Harris, Lee Ann Womack, Patty Griffin, Marc Anthony Thompson, Shawn Colvin en echtgenote Julie Miller krijgen allemaal een plekje achter de microfoon. Met als gevolg een divers en rijk Americana-geluid dat country, blues, rockabilly en folk omvat. De liedjes gezongen door Ribot en Thompson zijn niet slecht, maar missen de aansluiting bij de rest. Hoogtepunten zijn er volop. De pittige liedjes No good lover (met soulzangeres Ann McCrary in een uitbundige rol) en Why baby why, de instrumental Freight train, de lome door Harris vertolkte tearjerkerWhy I’m walkin’ en drie dromerige liefdesliedjes; het met zuidelijke tonen versierde Return to me, de door Colvin vertolkte klassieker That’s the way love goes en de schuifeltrack met lekkere gitaren I Want to be with you always.
