Eerst maakte John Hiatt muziek om hip te zijn, daarna om de pijn van zich af te schrijven. Het was me ook wat. Aan drank en drugs, echtgenote pleegt zelfmoord. De therapie werkte wel. De fles ligt al een tijdje in de glascontainer, de liefde is weer op zijn hand. Op zijn oudere dag put de zingende verhalenverteller, Hiatt is 59jaar, uit herinneringen en hij observeert, reist, verzint of krijgt spontaan de schrijfkriebels bij het zien van een ouwe bolide. Detroid Made, zo heet het nummer, is de kraker op Dirty Jeans and Mudslide Hymns (New West), samen met het fris-pittige geluksliedje I Love That Girl en het onstuimige gitaarrockding Damn This Town. In contrast daarmee, liedje van zielenpijn over New York op 9-11 waar hij toen was. De liefde inspireert hem op zijn twintigste studioalbum tot drie sterke ballads en dan zijn er nog enkele hupse rootsliedjes waarop Hiatt, die een uitstekend combo om zich heen heeft, de liefde voor blues, country en folk etaleert. Ruim halverwege het jaar zijn we al en durven het daarom met stelligheid te roepen: jaarlijstjesplaat! (Dagblad de Limburger/Limburgs Dagblad)
John Hiatt – Dirty Jeans and Mudslide Hymns
Hotclub of Cowtown – What Makes Bob Holler
Moulin Blues 2000. Een retro-trio zet de kleine tent van het bluesfestival in Ospel-Dijk aan het swingen. Swingende volksmuziek met een knipoog naar gitaarwonder Django Reinhardt. Jools Holland, ook te gast, steekt zijn hoofd even in de tent, weet voldoende en strikt na afloop Hotclub of Cowtown voor zijn tv-show voor de BBC. De grote commerciële doorbraak blijft uit. De nazaten van western swingkoning BobWill verdwijnen zelfs van het toneel, maar zijn sinds enige tijd terug. Het recept op ‘What Makes Bob Holler’ (Proper) – veertien bewerkte nummers van… jawel BobWills – is als vanouds met muzikaal vuurwerk van Elena James op viool en Whit Smith op akoestische gitaar en met de plukbas van Jake Erwin dienend als ritmische smeerolie. James en Smith wisselen de vocalen af, zingen ook samen en vechten feestelijke muzikale duels uit, soms als onderdeel van een gezongen lied en af en toe tijdens een instrumentaal nummer. Twee dagen, niet langer hadden ze nodig om deze sprankelende ode op te nemen.
Buddy Miller – Majestic Silver Strings
Jarenlang op een houtje bijten en alsnog een doorbraak beleven. Het overkwam Buddy Miller, de inmiddels met een Grammy beloonde zanger, gitarist en producer. Buddy Miller’s Majestic Silver Strings (NewWest) moeten we zien als een project in plaats van een soloplaat. Miller deelt nadrukkelijk de spotlights voor het vertolken van vooral covers. (Gitarist) Marc Ribot, Emmylou Harris, Lee Ann Womack, Patty Griffin, Marc Anthony Thompson, Shawn Colvin en echtgenote Julie Miller krijgen allemaal een plekje achter de microfoon. Met als gevolg een divers en rijk Americana-geluid dat country, blues, rockabilly en folk omvat. De liedjes gezongen door Ribot en Thompson zijn niet slecht, maar missen de aansluiting bij de rest. Hoogtepunten zijn er volop. De pittige liedjes No good lover (met soulzangeres Ann McCrary in een uitbundige rol) en Why baby why, de instrumental Freight train, de lome door Harris vertolkte tearjerkerWhy I’m walkin’ en drie dromerige liefdesliedjes; het met zuidelijke tonen versierde Return to me, de door Colvin vertolkte klassieker That’s the way love goes en de schuifeltrack met lekkere gitaren I Want to be with you always.
Steve Earle – I’ll Never Get Out Of This World Alive
Steve Earle schreef het junkieschap van zich af toen hij uit de gevangenis kwam. Dat resulteerde tussen 1995 en 1997 in drie ijzersterke platen, of zeg maar vier, als we zijn bluegrassproject The Mountain uit 1999 meetellen. Een tijdlang gekooid daarna door de oorlogen in Irak en Afghanistan – de toon werd steeds grimmiger – keert de singer-songwriter terug naar de basis. Op Washington Square Serenade twee jaar geleden brak de lente al door, en kennelijk blijft zijn (zevende) huwelijk met zangeres Allison Moorer en nieuw vaderschap hem geluk brengen. De liedjes zijn terug, met het door Joan Baez gecoverde God is God als hoogtepunt. Meer fraais, en dan vooral op het eerste deel: danklied Every Part Of Me, de Celtic folksong Gulf Of Mexico en de met Dough Sahm-schwung voorziene opener Waitin’ On The Sky. Producer T-Bone Burnett zorgt voor een nostalgisch geluid, passend bij de titel waarmee Steve Earle weldra ook zijn debuut als romanschrijver zal beleven. I’ll Never Get Out Of This World Alive (New West), zo heet de cd, is genoemd naar een nummer van countrygrootheid Hank Williams, waarmee het inderdaad slecht afliep. Maar dat geldt uiteindelijk voor iedereen.
Steve Earle speelt op 9 oktober in Paradiso, Amsterdam. Op 12 oktober staat hij op de planken in de Metropool in Hengelo en op 13 oktober in De Effenaar in Eindhoven.
Gillian Welch – The Harrow And The Harvest
Gillian Welch was nauw betrokken bij de cd twee jaar geleden van levensgezel Dave Rawlings en liet begin dit jaar van zich horen op de nieuwe prachtplaat van The Decemberists. Laten we het opstapjes noemen naar The Harrow And The Harvest (Acony Records), haar eerste soloplaat in acht jaar. In 1996 maakte de veelgeprezen Americana-artieste een verpletterende indruk met de debuut-cd Revival. Daarna was het voor de fans telkens uitzien naar een nieuw album. Ze stelde nooit teleur, en doet dat ook nu niet,een langdurige writersbloc ten spijt, althans dat vermoedden de media. In werkelijkheid was ze niet tevreden over de kwaliteit van het merendeel van haar nieuwe liedjes. Uiteindelijk is het gelukt. Twee akoestische gitaren en twee stemmen doen de tien nummers sprankelen. Veel meer – de banjo duikt even op evenals wat geklap met handen en voeten – heeft ze niet nodig. Dus geen bas en geen drums, en dat is helemaal geen gemis. Haar donkere boodchappen zingt ze op monotoon-lijzige wijze, zoals we dat van haar gewend zijn. Rawlings harmonieert en zorgt voor akoestische gitaarminiatuurtje, die prachtig om de zangpartijen heen fladderen. Hopelijk laat het vervolg geen acht jaar op zich wachten.
Dawes – Nothing is Wrong
Dawes klinkt aangenaam vertrouwd. En dat is precies de bedoeling van de Amerikaanse gitaarband rond Taylor Goldsmith. In interviews refereert de zanger/gitarist graag aan grote voorbeelden die country vermengen met rock. Hij doelt dan vooral op (gastzanger) Jackson Browne en bands als R.E.M. en The Jayhawks. Onder de fans Robbie Robertson van The Band, die de kids als begeleidingsband inzette bij David Letterman. De elf pakkende liedjes op Nothing Is Wrong (ATO), hun tweede cd, kenmerken zich door sterke melodieën en puike meerstemmige koortjes in de vertrouwde countryrock-setting met gitaren, bas en drums, met als extra smaakmaker toetsen (orgel en piano). Goldsmith plukt zijn onderwerpen uit het dagelijkse leven, waarbij het leven on the road kennelijk de nodige mijmermomenten oplevert. Juist tijdens de ballads doet Dawes het meeste denken aan grote held Jackson Browne, zeker als ook nog eens een David Lindley-achtig gitaargeluid ontluikt. En dat is helemaal niet erg.
Sultans of Slide geheim wapen Bluesrockfestival
Met het wegvallen van Poppa Chubby als headliner op Bluesrock Tegelen is het vraag wie de show gaat stelen. Hanx zet zijn geld op The Sultans of Slide. Het begon als geesteskind van bluesveteraan Franck “Paris Slim” Goldwasser. Na vele jaren spelen in dienst van en met diverse bluesiconen gaf hij zich volledig over aan de slidegitaar en formeerde met enkele soortgenoten – lees: slidegitaristen – een nieuwe band. En dan hebben we het over “Big” Monti Amundson (zang/gitaar) en Henry Kooper (gitaar, mondharmonica). Boyd Small (drums) en Bart Kamp (bas) completeren de Sultans of Slide.
Canned Heat, enkele decennia geleden eerder te gast in Tegelen, sluit Bluesrock dit jaar af. Het zal het enige optreden van deze oudgedienden uit Amerika zijn in Nederland. De vraag is of ze na 40 jaar touren nog altijd fris en energiek zullen klinken. Wat we wel zeker weten; Cannad Heat zal belist de succesnummers spelen, zoals Let’s Work Together On The Road Again.
Tegenover oud staat piepjong, ofwel DeWolff, de Limburgse retrorockband van de broertjes Pablo en Luka van de Poel, die in korte tijd erg populair is geworden. Invloeden: Led Zeppelin, T-Rex, The Doors en The Black Crowes. Van de partij ook in Tegelen is Ian Siegal met band. Vijf jaar geleden gold Siegal nog als aanstormend talent, tegenwoordig hoort hij bij de groten. Ook hij moet in staat zijn om Tegelen in te pakken.
Het Bluesrockfestival is niet meer zo eenkennig als een aantal jaren geleden. Met andere woorden; er mag worden afgeweken van de 12 bar-blues. Dede Priest zal Tegelen tracteren op stevige soulmuziek, aangevuld met jazz en blues. Nog meer soul; de stem van Marcus Malone, een gewezen hardrocker.
Als vanouds mag een Limburgse band het gezellige festival openen. Dit jaar is dat Matchless Blue. Een vroege verrassing, voorspelt Hanx.
Kaarten – Entree
De organisatie is een samenwerking tussen Buro Pinkpop en Mojo Concerts. Kaarten kosten in de voorverkoop € 40,00 (excl. servicekosten) en indien voorradig aan de dagkassa € 50,00. Voorverkoop is reeds gestart via TicketService bij de grotere VVV-kantoren en Free Record Shops, telefonisch via 0900-3001250 (0,45 cpm), www.ticketservice.nI, www.livenation.nl en de bekende voorverkoopadressen. Ook voorverkoop in Venlo: Sounds, Sittard: Music Machine, Tegelen: Café de Witte en platenzaak Music Store, Geleen: Buro Pinkpop, Heerlen: Satisfaction en in Oost Souburg: Pedaal Produkties.
In 2008 vierde het Bluesrock Festival haar 25e editie waarmee het festival een van de oudste en bekendste Bluesfestivals is van Nederland. Het festival wordt ieder jaar georganiseerd in openluchttheater “De Doolhof” waar regen absoluut geen spelbreker is want het gigantische dak van het theater dient als een paraplu boven de zitplaatsen. Dit dak en het decor van de Passiespelen maken deze locatie dan ook zo uniek.
