1. Israel Nash Gripka – Barn Doors and Conrete Floors
2. Wilco – The Whole Love
3. Dawes – Nothing Is Wrong
4. The Decemberists – The King is Dead
5. Fred Eaglesmith – 6 Volts
6. Gillian Welch – The Harrow & The Harvest
7. Peter Beeker & Ongenode Gaste – Idem
8. The Far West – The Far West
9. Joe Henry – Reverie
10 Shelby Lynne – Revelation Road
Live: Israel Nash Gripka, kroeg Nederweert
Beste liedje: Brooke Fraser – Something in the Water
Beste strofe: Sadness is my Luxury (Wilco)
Fred Eaglesmith is er in twee gedaantes. De serieuze songsmid en de lolbroek. Op het podium gaan de twee goed samen. De Canadese zanger van Friese komaf vult de ruimtes tussen de liedjes met smeuïge anekdotes. Lachen, gieren, brullen. Op cd – zijn doorbaakplaat Lipstick, Lies and Gasoline uit 1997 brengen we nog maar eens onder de aandacht – is hij op zijn best met dramaliedjes in Americana-stijl. En daar staat het kurkdroog live in de studio met één microfoon opgenomen 6 Volts (eigen beheer) vol mee. Er wordt gemoord, bedrogen en zelfs een feestje in de kroeg gaat gepaard met een traan. En dan doel ik op het eerbetoon aan zijn begeleider/multi-instrumentalist Willie P. Bennett, die enkele jaren geleden onverwacht overleed aan een hartstilstand. Stars heet het prijsliedje. Ze speelden in de bar en dachten sterren te zijn, zingt Fred weemoedig. Willie speelde mandoline ‘and we thought it would never end’. Het einde kwam toch, maar ook weer een nieuw begin. Na enkele mindere platen is Fred Eaglesmith namelijk weer helemaal de oude.
De gloriejaren van The Waterboys liggen ver achter ons. Halverwege de jaren tachtig schopte de folkrockband van Mike Scott het tot grote festivals als Rock Werchter, dankzij de wereldhit Whole of the Moon. Het grote succes duurde enkele jaren, waarna Scott jarenlang in retraite ging in Schotland om rond de millenniumwende zijn terugkeer aan te kondigen. Eindelijk komt hij met de plaat die al zolang in hem zat. An Appointment with Mr. Yeats (Proper) is zijn ode aan zijn grote held, de Ierse dichter en romanticus William Butler Yeats (1865-1939). Tot zoetgevooisde klanken leidt dat niet. Mystieke folk en (stevige) rock zijn als vanouds de ingrediënten op veertien gedichten en flarden van de dichter, met halverwege experimentelere klanken waar het woord meer domineert dan de muziek. Gedurfd én gelukt deze aanpak, maar toch: als fan van het eerste uur blijf je gek genoeg hopen op liedjes van toen, die maar niet willen komen.
Moet een artiest ongelukkig zijn om een meesterwerk te kunnen maken? Verslaafd zijn aan drugs? Het tegendeel is volop bewezen, maar toch. Steve Earle schreef zijn beste liedjes toen hij moest afrekenen met de duivel, The Rolling Stones glorieerden op drugs, Nick Drake en melancholiie waren meer dan een. Het brengt me tot voormalig enfant terrible Ryan Adams. Geen verloren liefdes meer – hij is gelukkig getrouwd – en drugsvrij. Dat maakt benieuwd, ook omdat we al lang niets meer van hem hadden gehoord. Ashes & Fire haalt bij aanvang het niveau van zijn eerste soloplaten, met de ijzersterke ballad Dirty Rain en de pittige titeltrack. Er staan nog enkele best aardige liedjes op, maar aardig is niet genoeg voor iemand die tot de hors categorie wordt gerekend. Erger zijn de geluksmomenten verpakt in aanstekers-in-de-lucht-ballads, waarop Adams zijn liefdesboodschappen tenenkrommend zemelt. Liedjes van geluk raken alleen als ze knallen.
The Drive By Truckers staan even stil bij de afgelopen elf jaar jaar met een verzamelaar, gedoopt tot Greatest Hits 1998-2009. Van Gangstabilly tot The Fine Print gebundeld in zestien tracks. Drive By Truckers in drie periodes. De eerste jaren met Earl Hicks (bas), de jaren met Jason Isbell en anno nu. Bandleider Patterson Hood is een verteller pur sang. Voor de melodie zijn daar Jason Isbell (inmiddels solo) en gitarist Mike Cooley, die the southern rock verrijkt met Rolling Stones-invloeden. Het is het contrast dat op iedere cd van Drive By Truckers te horen is. Op deze best of domineert bandleider Hood, maar de echte liedjes zijn van Isbell en Cooley.
Little Feat was vooral populair bij recensenten. Het grote publiek wilde er nooit aan. Live, ik zag ze ooit tijdens Rockpalast in Essen in de originele bezetting – staan zanger-gitarist-leider Lowell George en consorten op dezelfde hoogte als The Band en The Allman Brothers Band. Fantastisch was de durf die het collectief tentoonspreidde door rock, pop en blues te shaken tot een broeierig geheel. Iets wat Wilco tegenwoordig doet, maar dan anders. Het avontuur maakt deze royale verzamelaar met drie cd’s nieuwsgierig. George, die vlak voor zijn dood in 1979 een solocarrière startte, horen we alleen op het eerste deel, op klassiekers als Cold Cold Cold/Dixie Chicken, Apolitical Blues, Sailin’ Shoes, Teenage Nervous Breakdown en (een demo van) Trouble. George was duidelijk de liedjesman, rivaal Bill Paye (toetsen, zang) de muzikaal leider. Dat laatste wordt geëtaleerd op de twee andere cd’s, verzamelde opnames vanaf de jaren tachtig tot en met 2004, een mix van oud en nieuw werk. Vakwerk, zonder meer, meer dan alleen maar nostalgie. Maar toch. Het blijft een gemis, Little Feat zonder Lowell George.
Tien jaar geleden zong Lynn Miles een lied aan het ziekbed van fan Peter Gaal in het Venlose ziekenhuis. De Canadese zangeres is terug. Zondag (23-10) treedt ze op in Perron 55, dankzij de inspanningen van Americana-liefhebber en promoter Gaal. Miles is haar roots trouw gebleven. Nog immer zingt ze met lekkere snik en heeft ze een voorliefde voor tragische verhalen voorgedragen in een mix van country, lichte rock, zuidelijke noten en af en toe een blue noot. Oudgediende Ian Lefeuvre (producer) tokkelt Fall For Beauty (Continental Record Services) op fraaie wijze de gitaargeluiden bij elkaar, zorgt voor speciale accenten en bedient de toetsen en de melodica. Verder drums, viool en af en toe de plukbas. Ruim voldoende om smaakvol te kunnnen variëren en harmoniëren, met als verrassende muzikale apotheose het slotnummer Timer to let the sun. Zoekend naar minpunten moet ik mezelf teleurstellen. En zoekend naar de echte uitschieters; de titeltrack, liedje van hoop Love doesn’t hurt en het met Jim Bryson gezongen andere uiterste, Goodbye. De rest doet er niet veel voor onder. (Bart Ebisch)
Zijn vakmanschap is boven alle twijfel verheven. Toch kan een muziekliefhebber zich vergissen in Ry Cooder. Stel, je houdt van zuidelijke tonen, aangezwengeld door de accordeon van Flaco Jimenez zoals op Chicken skin music, dan kan een album als Jazz vies tegenvallen. Je omarmt jaren later zijn Cubaans avontuur, maar Buena Vista Social Club doet weer snel verlangen naar toen. Op zijn nieuwe cd Pull up some dust and sit down (Nonesuch Records) keert Cooder terug naar zijn beginjaren, met een superieure mix van folk, blues, tex-mex en rock en doet dat samen met zijn zoon Joachim (drums), meervoudig Grammy-winnaar Jimenez en pakweg vijftien gastmuzikanten, onder wie oudgediende Jim Keltner (drums). Ging het Cooder veertig jaar geleden vooral om het liedje, tegenwoordig boodschapt hij er meedogenloos kritisch op los, hetgeen de gruizige toon zo nu en dan verklaart. Hij neemt het op voor opgejaagde illegale Mexicaanse arbeiders, geeft ex-president Bush er met een hupse polka meedogenloos van langs en veegt de vloer aan met de graaiende bankiers opWall Street. Jesse James was een beter mens, zingt Cooder vol humor op het feestelijke El corrido de Jesse James. De legendarische bandiet beroofde dan wel banken, maar maakte nooit een mens dakloos.
Een rocker kan lang niet altijd een ballad schrijven. Peter Beeker kan dat wel en ook met een vlot rootsliedje en een funkrock uitstapje weet de Venlose dialectrocker raad. Zijn Veldens-Venloos dialect valt daarbij wonderwel lekker. Hij spuugt zijn pakkende en ruwe teksten uit over de luisteraar in de context van zijn muziek. Begeleidingsband de Ongenode Gaste, in de beste bezetting ooit, weet wel raad met zijn frustraties, woede en verlangens en degradeert met stevige gitaarrock 3FM tot kinjerkraom. Luister maar eens naar de krakers Door ut stof neet mier – videoclip: Rob Hodselmans – het hitsige Ik wil dich en het luidruchtig aanzwellende Bliej das se d’r bis. Oudgediende Dick Franssen laat zijn Hammond stuiteren als in zijn beste dagen bij Alquin en zet heerlijke accenten, Jesper Driessen (gitaar) legt een rocktapijt met jaren zeventig- invloeden en de ritmesectie – Jim Geurts (drums) en Vincent van Haperen (bas) – oliën vol passie en solide de negen voortreffelijke liedjes. Betere Nederrock vindt u op dit moment niet.
Eerst maakte John Hiatt muziek om hip te zijn, daarna om de pijn van zich af te schrijven. Het was me ook wat. Aan drank en drugs, echtgenote pleegt zelfmoord. De therapie werkte wel. De fles ligt al een tijdje in de glascontainer, de liefde is weer op zijn hand. Op zijn oudere dag put de zingende verhalenverteller, Hiatt is 59jaar, uit herinneringen en hij observeert, reist, verzint of krijgt spontaan de schrijfkriebels bij het zien van een ouwe bolide. Detroid Made, zo heet het nummer, is de kraker op Dirty Jeans and Mudslide Hymns (New West), samen met het fris-pittige geluksliedje I Love That Girl en het onstuimige gitaarrockding Damn This Town. In contrast daarmee, liedje van zielenpijn over New York op 9-11 waar hij toen was. De liefde inspireert hem op zijn twintigste studioalbum tot drie sterke ballads en dan zijn er nog enkele hupse rootsliedjes waarop Hiatt, die een uitstekend combo om zich heen heeft, de liefde voor blues, country en folk etaleert. Ruim halverwege het jaar zijn we al en durven het daarom met stelligheid te roepen: jaarlijstjesplaat! (Dagblad de Limburger/Limburgs Dagblad)
1. Israel Nash Gripka – Barn Doors and Conrete Floors
